Kıtaptan bir bölüm ;Yıllar önce bir kitapta okuyup, yazmıştım; bu bahar başıma geldi. Oğluma bir kırmızı bisiklet aldık.
Binmeyi öğrenene kadar dengesini sağlasın diye arkaya iki küçük tekerlek taktırmaya gittik.
Çok görüp geçirdiği belli, bıçkın bir usta, lastiklere hava basarken “Yedek tekerleri boş verin” dedi, “…iki tekerle binmeyi denesin. Yardımcı olursanız 1 saatte öğrenir. Yoksa yedekleri atması aylar alır. Düşse de aldırmayın, düşe kalka öğrenir sürmeyi…”
Öğüdü tuttuk ve açık alanda ilk denemelere giriştik.
Önce pedal basmayı, fren sıkmayı anlattım, sonra selede dengede oturmayı…
Oturdu.
Ayakları pedala zor uzanıyor, düşmekten korkuyordu.
“Hiç korkma, ben daima yanında olacağım ve seni tutacağım” dedim.
Güvendi.
Sol elimle gidona, sağ elimle seleye yapıştım; burnumu çocuksu kokular saçarak dalgalanan saçlarına gömüp kırmızı bisikletin yanı sıra koşmaya başladım; önce ağırdan alan, giderek hızlanan bir tempoda…
O, yüzünü yalayan rüzgarın ve emin ellerde olmanın keyfiyle kahkahalar atarken ben bisikleti dengede tutmak için büyük enerji harcıyor, tekerden hızlı koşma çabasında nefes nefese soluyordum.
Kolay değil; istikballe yarışıyordum.
Babalar Günü Ne Alsam ?
Yeni yıl ,sevgililer günü ,anneler günü ve babalar günü hediyeler alınır ,araştırmalar yapılır ne yapsak ne alsak diye düşünüp dururuz. En az hatırlanan ve en az alışveriş yapılan günlerden biridir. Anneler kırılır ama babalar anneler gibi kırılgan değildir.Anneler hassastır ama babalar değildir.Babalarımız bizleri çoğu kez unutuyorlar büyüdüğümüz fark etmiyorlar.İlk çıktığında Can Dündar Kırmızı Bisiklet Kitabını almıştım bence tüm babalar okumalı..Hemde tüm babalar…Kısacası …
Babalık için uçurtma almak yetmez, birlikte uçurmak gerekir.
